Κακομοίρη μου Ραγιά.
Είσαι για γέλια όταν επιτίθεσαι στον υπόκοσμο ,γλύφοντας και
στηρίζοντας παράλληλα τα
αφεντικά που κατέχουν το Κράτος .
Δεν βλέπεις; Δεν αισθάνεσαι πως Κράτος υπάρχει αλλά δεν είναι το δικό σου;
Φοβάσαι κακομοίρη μου
να τα βάλεις με τα από πάνω σου μεγάλα αφεντικά και στρέφεις το μίσος
σου στο αποτέλεσμα ,που καθομοίωσή τους εκείνοι παράγουν ,τον υπόκοσμο.
Μας παριστάνεις και το χριστιανό,υποκριτή. Εσύ ο τάχατες φιλύσηχος νοικοκύρης ,που γιομάτος από συμπλέγματα και φοβίες , δεν μπορείς να
αισθανθείς το μεγαλείο του Υιού του Ανθρώπου.Εκείνου, που οι τότε ρωμαίοι κρατούντες σταύρωσαν επειδή είχε τη μεγαλοσύνη να τα
βάλει μαζί τους, ενώ οι ομοεθνείς Του, κακομοίρηδες σαν και εσένα, ούρλιαζαν
και τότε το άρον-άρον σταύρωσον αυτόν.
Έφτασες στο σημείο να σου φταίνε και τα μικρά παιδιά Του, που είναι και τα παιδιά του υπόκοσμου. Σου χαλάνε με τα παιχνίδια και το γέλιο τους την μετά βαρελότων ησυχία της κακομοιριάς σου
και την αποβλάκωση της κατάνυξής σου .
Σκίζεσαι για το δίκιο ταυτίζοντάς το με το νόμο. Τον νόμο , που το θέλεις κάθε φορά κατά πως εσένα και μόνον εσένα βολεύει .
Δεν έμαθες ακόμα πως τα μεγάλα αφεντικά ξέρουν ,πολύ
καλά και σοφά ,να φτιάχνουν το δίκιο και το νόμο στα δικά τους τα μέτρα;
Δεν βλέπεις ακόμα ότι τα μεγάλα αφεντικά σε
χρησιμοποιούν σαν κατσίβελο του χεριού τους και ότι σκάνε στα γέλια σαν βλέπουν τη γυφτιά τους
να σκοτώνεται για χάρη τους;
Πότε επιτέλους θα μάθεις; Πότε επιτέλους θα δεις;
Πότε επιτέλους θα μάθεις; Πότε επιτέλους θα δεις;