«Ωδή 4η των Λυρικών, εις Σάμον» ΚΑΛΒΟΣ

Όσοι το χάλκεον χέρι 

βαρύ του φόβου αισθάνονται, 

ζυγόν δουλείας ας έχωσι• 

θέλει αρετήν και τόλμην 

η ελευθερία. 

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει 

νουν αληθείας) επτέρωσε 

τον Ίκαρον• και αν έπεσεν 

ο πτερωθείς κ' επνίγη 

θαλασσωμένος• 

Αφ' υψηλά όμως έπεσε, 

και απέθανεν ελεύθερος. 

Αν γένης σφάγιον άτιμον 

ενός τυράννου, νόμιζε 

φρικτόν τον τάφον. 

ΤΙ ΘΕΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ? ΤΙΘΕΣ?

Μην κλαις αγάπη μου, μην κλαις,

για ότι έγινε δεν φταις

μέσα στις φλέβες τις καυτές

από τις πυρκαγιές  του   χτες

σε πέρασα χωρίς να θες.

Και φοβάμαι

μη σ ανάψω

μη σε κάψω

και σε χάσω

Τι θες καρδούλα μου?Τι θες?

για ότι έγινε δεν φταις  

στις φλέβες μου τις ανοιχτές

από τις μαχαιριές του χτες

σε πέρασα χωρίς να θες.

Πως φοβάμαι

μην σε κόψω

σε πληγώσω

σε ματώσω.

Πως φοβάμαι

μην το λιώσω

το κορμάκι σου  

το τόσο.

ΤΟ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Δεν μας έμεινε δόντι
μας πετάν οι αρχόντοι
τις γλυμμένες κοκκάλες
και φωνάζουμε κι άλλες.

Μουσικές και και καμπάνιες,
τζιν ουίσκι σαμπάνιες
ζαλισμένα κεφάλια
κοίτα τρέχουν τα σάλια
απ τ αφέντη το στόμα
δεν μας έφαγ ακόμα .

Της ζωής μας βαρίδι
το στημένο παιχνίδι
μια ζωή να κοιτάμε
και να μην το χαλάμε.
.
Του Μηνά  η Κατίνα
μπαίνει στη λιμουζίνα
με το γιο του αφέντη
κι άντε ίδιο το γλέντι.

Του κυρού της τα χνότα
τ αδερφού τον ιδρώτα
στο κορμί της τ αφήνει
ο κηφήνας που πίνει
τη ψυχή σου Κατίνα
τη ψυχή μας Κατίνα.

Τη ψυχή σου ρε Καίτη
για ένα κάποιο ρουσφέτι.